پیام ویژه - خراسان /با رسیدن شاخص کل بورس به ۶ میلیون و ۷۲۰ هزار واحد، این پرسش اصلی سرمایهگذاران است: آیا بورس هنوز ارزنده است یا فرصتهای طلایی سوختهاند؟ ارزیابی بنیادی نشان میدهد اگرچه بازار در کلیت خود «ارزان» نیست، اما تداوم رشد نرخ ارز و بهبود سودآوری شرکتهای صادراتمحور، همچنان فرصتهای مشخصی را پیشروی معاملهگران قرار میدهد.
محمدرضا موسوی، تحلیلگر بازار سرمایه در این باره معتقد است در شرایط کنونی تمایز میان سهمها اهمیت دوچندان یافته است. (یادآوری: نمادهای نامبرده صرفاً جهت بررسی است و توصیه خرید یا فروش نیست).
وضعیت بازار و خطای استراتژیک سهامداران
نسبت قیمت به سود (P/E) کل بازار اکنون در محدوده ۱۰ واحد قرار دارد که با انتشار گزارشهای تابستان، احتمال تعدیل آن وجود دارد. همزمان، قرارگیری نرخ ارز آزاد در کریدور ۲۲۰ تا ۲۳۰ هزار تومان، پتانسیل رشد سودآوری را برای بنگاههای دلاری و صادراتمحور حفظ کرده است.
یک خطای رایج در روندهای صعودی، «فروش زودهنگام سهام بنیادی» به امید خرید مجدد در قیمتهای پایینتر است. با این حال تجربه نشان داده است شرکتهایی که درگیر قیمتگذاری دستوری نبوده و رشد تولید را در کارنامه دارند، با افزایش قیمت سهم، همچنان ارزندگی خود را حفظ میکنند؛ چرا که رشد سودآوری، قیمت را توجیه میکند.
تمرکز بر محرکهای ارزی و صادراتی
در مقطع کنونی، اولویت با شرکتهایی است که قیمت محصولاتشان با نرخهای جهانی و ارزی گره خورده است. در کنار غولهایی مانند «فملی» که از نرخ تسعیر ارز منتفع میشوند، فرصتهای جذابتری در شرکتهایی نهفته است که با وجود تحریمها، تراز صادراتی خود را حفظ کردهاند. برخی بنگاهها در گزارشهای اخیر، نرخ تسعیر را ۱۴۰ تا ۱۵۰ هزار تومان لحاظ کردهاند؛ بنابراین، افزایش نرخ حواله ارزی میتواند به معنای جهش درآمدی یا شناسایی سودهای تسعیر ارزی برای آنها باشد.در سبد گزینههای قابلبررسی، «شبریز» به دلیل ظرفیت تولید بالا، گزینه شایستهای است. «شراز» نیز بنیاد قدرتمندی دارد، هرچند رشد اخیر قیمت آن نیازمند بررسی دقیقتر است. در گروه دارویی، «دابور» و «دبالک» به پشتوانه گزارشهای تابستان و پتانسیل صادراتی، مورد توجه بازار هستند، مشروط بر آنکه سیاستهای قیمتگذاری و نرخ مواد اولیه به زیان آنها تغییر نکند.
«فسوژ» از سهمهایی است که سود عملیاتی آن همچنان در مسیر رشد است، هرچند قیمت فعلی، ورود را پرریسک کرده است. در صنعت فولاد نیز، شرکتهایی با زنجیره تولید کامل، به دلیل کنترل بهتر هزینهها، اولویت بالاتری دارند. همچنین در میان هلدینگها، «صبا»، «تاپیکو» و «تاصیکو» به دلیل نقدشوندگی بالا و پرتفوی متنوع (از جمله ستاره خلیجفارس)، گزینههایی منطقی برای تشکیل پرتفوی هستند.
عبور از دوره «بازدهیهای آسان»
استراتژی موفق در این شرایط، «تنوعبخشی» است؛ ترکیبی از ۵ تا ۱۵ دارایی شامل سهام صادراتی، بخشی صندوقهای طلا و درآمد ثابت. خرید پلهای و شناسایی سود در روندهای صعودی، ضرورت مدیریت ریسک است.
واقعیت این است که انتظار تکرار بازدهیهای شارپ و ۲۰۰ درصدی ماههای گذشته، منطقی نیست. از اینجا به بعد، مسیر سهمها از یکدیگر جدا میشود و عیار شرکتها مشخص خواهد شد. کلید موفقیت در ادامه سال، نه «رشد عمومی بازار»، بلکه انتخاب دقیقِ بنگاههایی است که رشد واقعی تولید، صادرات پایدار، دارایی ارزی و نسبت قیمت به سود منطقی دارند.