پیام ویژه - ایرنا / روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی رژیم صهیونیستی، در یادداشتی با بررسی روند مذاکرات تبادل اسرا و آتش‌بس در غزه، نوشت که بنیامین نتانیاهو با به تعویق انداختن توافق‌ها و ادامه جنگ، از وعده «پیروزی مطلق» در سال ۲۰۲۴ به شعار انتخاباتی «تسلیم نمی‌شویم» در سال ۲۰۲۶ رسیده و در این مسیر، رژیم اشغالگر را به سوی پرتگاه کشانده است.
به گزارش روز دوشنبه ایرنا، ناحوم برنیاع، نویسنده و روزنامه‌نگار سیاسی رژیم صهیونیستی، در مقاله‌ای در روزنامه یدیعوت آحارنوت با عنوان «نتانیاهو؛ از پیروزی مطلق تا تسلیم نمی‌شویم؛ همه راه‌ها به پرتگاه ختم می‌شوند»، به بررسی روند تصمیم‌گیری بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر این رژیم در مذاکرات آتش‌بس و تبادل اسرا پرداخت.
برنیاع در این مقاله نوشت: ژوئیه ۲۰۲۴ ماهی سرنوشت‌ساز در جنگ غزه بود. توافقی مطرح شده بود که در ذهن همه طرف‌ها نهایی به نظر می‌رسید؛ نتانیاهو موافقت کرده بود و یحیی السنوار نیز تحت فشار قطر در دوحه و فشار ارتش اسرائیل در میدان، با آن موافقت کرده بود.
به نوشته برنیاع، خانواده‌های زندانیان صهیونیست در غزه برای تسهیل دستیابی به توافق با نتانیاهو، به کریم خان، دادستان وقت دیوان کیفری بین‌المللی در لاهه، مراجعه کردند. مأموریت خان این بود که برای لغو قرارهای بازداشت صادرشده علیه نتانیاهو و یوآو گالانت، وزیر جنگ وقت رژیم صهیونیستی، اقدام کند.
برنیاع معتقد است که تلاش‌ها به دلیل یک نقص اساسی در رویکرد نتانیاهو به نتیجه نرسید. به نوشته او، بارنیا، آلون و بار، رؤسای نهادهای اطلاعاتی و تیم مذاکره‌کننده رژیم صهیونیستی هر مشکل را مانعی می‌دیدند که باید برای آن راه‌حلی پیدا کرد؛ اما نتانیاهو هر مشکل را فرصتی می‌دانست که او را از ضرورت دستیابی به توافق بی‌نیاز می‌کرد.
برنیاع نوشت که در هر مرحله از مذاکرات، یکی از مسئولان دفتر نتانیاهو به‌طور محرمانه بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی، را در جریان امور قرار می‌داد. اسموتریچ بدون دعوت وارد بحث‌ها می‌شد یا با برگزاری نشست خبری، تهدید می‌کرد که در صورت امضای توافق، کابینه را منحل خواهد کرد. پس از او نیز ایتامار بن‌گویر، وزیر امنیت داخلی با تهدیدی مشابه وارد میدان می‌شد.
این نویسنده با اشاره به افشای جزئیات بیشتر از آنچه آن را ماجرایی سه‌ساله توصیف کرد، نوشت که مشخص شده است بحران‌های دوره‌ای ائتلاف حاکم چیزی جز فریب و نمایشی برای رهبران دستگاه‌های امنیتی و دولت جو بایدن نبوده است.
برنیاع معتقد است که اسموتریچ در میانه اجرای چشم‌انداز ایدئولوژیک خود در کرانه باختری، کابینه را ترک نمی‌کرد و بن‌گویر نیز تا زمانی که از حضور در قدرت بهره‌مند بود، از ائتلاف خارج نمی‌شد. به نوشته او، نتانیاهو نه‌تنها از دستورها و تهدیدهای این دو پیروی نکرد، بلکه آنها را به چنین موضع‌گیری‌هایی ترغیب می‌کرد.
برنیاع در ادامه نوشت که نتانیاهو در ان دوره و پس از ۹ ماه جنگ و کشتار، به‌سختی می‌توانست با توافقی موافقت کند که به‌عنوان پایان جنگ تعبیر شود؛ زیرا در آن صورت، افکار عمومی رژیم صهیونیستی، حتی حامیان او، درباره سرنوشت وعده «پیروزی مطلق» سؤال می‌کردند.
او در ادامه نوشت که جنگ به هیچ‌یک از اهداف خود دست نیافت و جایگاه رژیم صهیونیستی در جهان نیز به‌شدت تنزل پیدا کرد، اما نتانیاهو همچنان دلیلی برای شکایت نمی‌دید.
برنیاع در بخش پایانی مقاله به شعار انتخاباتی حزب لیکود با عنوان «تسلیم نمی‌شویم» اشاره کرد؛ شعاری که با تصویری تولیدشده با هوش مصنوعی از نتانیاهو همراه شده است. در این تصویر، او به سمت راست و اندکی رو به پایین نگاه می‌کند؛ گویی به صهیونیست‌هایی می‌نگرد که در ترافیک بزرگراه ایالون گرفتار شده‌اند.
این نویسنده در پایان می‌نویسد که نتانیاهو مسیری طولانی و تلخ را از وعده «پیروزی مطلق» در سال ۲۰۲۴ تا وعده «تسلیم نمی‌شویم» در سال ۲۰۲۶ پیموده است. او وعده وارد کردن ضربه نهایی را داده بود، اما در نهایت به نتیجه‌ای در حد تساوی بسنده کرد و اسرائیل را نیز در تمام این مسیر با خود به سوی پرتگاه کشاند.